స్నేహాచ్చ బహుమానాచ్చ స్మారయే త్వాం న శిక్షయే ।

శ్రీమద్వాల్మీకిరామాయణే అరణ్యకాణ్డే నవమస్సర్గః (౨౪వ శ్లోకము)

శ్రీరాముడు పరస్పర విరుద్ధములైన క్షాత్ర, తాపస ధర్మములు సూక్ష్మబుద్ధితో తూచా తప్పక పాటించాలన్న కాంక్షతో ఒక నీతికథను వినిపించినది సీతాదేవి. అది వినిపించిన తరువాత వినయముతో శ్లోకము పలికినది:

మీ మీద చనువుతో కథను మీకు జ్ఞప్తికి తెచ్చితినే కాని, ఇది హితబోధ ఏమాత్రమూ కాదు. మీదుమిక్కిలి, మీకు ధర్మమును తెల్పగల సమర్థులెవ్వరు?

ఒక గురువుతో (పతితో) శిష్యుడు (భార్య) ఎలామాట్లాడాలో శ్లోకముద్వారా సీతాదేవి మనకు బోధిస్తున్నది. గురువు అనుమాస్పదముగా ప్రవర్తించిననూ ఆయనను చులకన చేసి మాట్లాడక, సీతాదేవి వలె, గౌరవ భావముతో ప్రశ్నించవలెను. సందర్భములో గమనార్హమేమంటే, శిష్యుడు ప్రశ్నించుటకెన్నడూ సంకోచించరాదు. తన అభిప్రాయము నిర్మొహమాటముగా గురువుకి చెప్పవలసినదే. కానీ అభిప్రాయము చెప్పే రీతి సీతాదేవి వద్ద మనము నేర్వవలెను.

Advertisements